De afgelopen tijd moest ik regelmatig denken aan Mozes. Het moment waarop hij het beloofde land mag zien… maar er zelf niet meer binnengaat. Terwijl we als R3NEW terugkijken op onze eigen reis van de afgelopen vijftien jaar, komt dat moment uit zijn leven steeds weer bij me naar boven.
Mozes kreeg een bijzondere roeping van God. Hij werd geroepen om het volk Israël uit Egypte te leiden. Uit slavernij naar vrijheid. Naar een nieuw land. Een land dat God zelf had beloofd. Dat was geen kleine opdracht. Het betekende jaren van leiden, van volhouden, van geloven terwijl het volk vaak twijfelde. Het betekende wandelen door de woestijn, omgaan met tegenslag en steeds opnieuw vertrouwen dat God wist waar Hij mee bezig was.
Veertig jaar lang liep Mozes voorop. Met de belofte van het beloofde land voor ogen. En dan komt dat moment dat God hem meeneemt een berg op. Vanaf die plek laat God hem het land zien. Mozes ziet de heuvels, de vruchtbare velden, de toekomst waar het volk zo lang naar onderweg was geweest.
Maar dan zegt God iets wat ik bijna niet kan bevatten. Mozes zal het land wel zien, maar hij zal er zelf niet binnengaan.
Mozes heeft zijn hele leven gegeven aan die reis. Hij heeft het volk geleid, de belofte vastgehouden en doorgezet terwijl het vaak zo moeilijk was. En dan, vlak voordat het werkelijkheid wordt, mag hij er zelf niet meer binnen.
Toch lezen we nergens dat Mozes verbitterd raakt. Hij lijkt vrede te hebben met wat God doet. Hij vertrouwt erop dat het verhaal verder gaat, ook als zijn eigen rol daarin stopt. Hij draagt het leiderschap over aan Jozua, en het volk gaat verder. Blijkbaar had Mozes iets begrepen wat ik soms nog best lastig vind om te accepteren.
Vijftien jaar pionieren
De afgelopen tijd hebben wij als R3NEW ook veel nagedacht over onze eigen reis. Vijftien jaar geleden begonnen we met een verlangen. We geloofden dat God iets wilde doen in de wijken van Nederland. Dat mensen opnieuw gemeenschap zouden ervaren. Dat er plekken zouden ontstaan waar mensen elkaar echt ontmoeten. Waar geloof en dagelijks leven weer bij elkaar komen.
Dus we zijn gaan pionieren. We hebben getraind, gebouwd, gezocht, geleerd. We hebben communities zien ontstaan. We hebben verhalen gehoord van mensen die geraakt werden, die nieuwe stappen durfden zetten, die hoop kregen voor hun buurt. En daar zijn we ontzettend dankbaar voor.
Tegelijk moeten we ook eerlijk zijn. Wat we op ons hart droegen hebben we niet in volle glorie zien gebeuren. We droomden van een beweging die nog groter zou worden. Van nog meer communities. Van een stroom van pioniers die samen het land zouden intrekken. Sommige dingen zijn gebeurd. Andere dingen zijn kleiner gebleven dan we hadden gehoopt.
En toch geloven we nog steeds dat de roeping die we voelden echt was. Dat God ons op deze weg heeft geleid. We hebben een glimp gezien van het land. We hebben gezien wat er mogelijk is wanneer mensen in een wijk elkaar werkelijk ontmoeten. We hebben gezien hoe kleine communities kunnen uitgroeien tot plekken van leven. We hebben gezien dat het anders kan.
Het fundament blijft staan
Mozes ging het land niet binnen, maar het volk wel. Mozes legde een fundament, maar anderen bouwden verder.
Gods Koninkrijk wordt niet gebouwd in één generatie. En ook niet door één organisatie. Het groeit van mens tot mens. Van gemeenschap tot gemeenschap. Van seizoen tot seizoen. Wat wij hebben mogen zaaien, zal door anderen verder worden gedragen. Door mensen die wij hebben getraind, door partners die het gedachtegoed verder verspreiden, door pioniers die op dit moment ergens in een buurt beginnen met iets kleins, zonder te weten dat ze onderdeel zijn van een groter verhaal.
Gods Koninkrijk groeit vaak anders dan wij verwachten. Jezus zei dat het lijkt op een mosterdzaadje — het begint klein, bijna onzichtbaar. Maar het groeit. Soms op plekken en momenten die wij zelf niet eens meer meemaken.
Trouw is genoeg
Wij weten als geen ander: pionieren is prachtig. Maar het kan ook teleurstellend zijn. Je begint met visie en verwachting. Je hoopt dat mensen aanhaken, dat iets groeit, dat je ziet gebeuren wat je op je hart draagt. En soms gaat het anders. Langzamer. Moeizamer. Kleiner.
Maar in Gods Koninkrijk is trouw belangrijker dan zichtbare resultaten. Wat in gehoorzaamheid gezaaid wordt, gaat nooit verloren. Laat dat een bemoediging zijn voor jou als pionier.
Mozes heeft misschien het land niet betreden, maar zonder Mozes was die reis nooit begonnen. En ik geloof dat het vandaag nog steeds zo werkt. Elke community die begint met een paar mensen aan een tafel. Elke stap van geloof, hoe klein ook. Het maakt deel uit van iets wat groter is dan wij kunnen overzien.
Het land zal worden ingenomen
Daarom blijven we vertrouwen. Wat klein begon, blijft groeien. In mensen. In wijken. In verbondenheid. En misschien zullen wij het beloofde land niet volledig zien zoals we ervan droomden. Maar we geloven dat God doorgaat met het werk dat Hij begonnen is. Dat er op een dag veel meer plekken in Nederland zullen zijn waar zichtbaar wordt waar we zo in geloven: gemeenschappen waar mensen elkaar kennen, waar geloof en leven samenkomen, waar hoop tastbaar wordt.
Het beloofde land zal worden ingenomen. Niet door ons alleen. Maar wel door de God die ons geroepen heeft.